Οι επιλογές μας τελικά καθορίζουν ποιοι είμαστε.Αυτές είναι που φανερώνουν τα αισθήματά μας,την ποιότητα μας,το χαρακτηρα μας.
Κάθε μέρα βρισκόμαστε σε μικρά ή μεγάλα σατυροδρόμια και το ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουμε κάθε φορά, ορίζει τη ζωή μας και εμάς τους ίδιους.Πάντα υπάρχουν επιλογές.Απλώς μερικές φορές λόγω των καταστάσεων δεν είμαστε ικανοί να τις δούμε..ή μας πονούν τόσο πολύ που δεν τις θεωρούμε καν επιλογές.Όμως αυτες υπάρχουν...και αν βρούμε λίγη πίστη στον εαυτό μας..αν βρούμε λίγη πίστη στα αισθήματα μας..τότε θα μπορέσουμε να δούμε και τις επιλογές!!
Αυτό που ίσως μοιάζει το πιο δύσκολο και το πιο αταίριαστο..μερικές φορές μπορει να είναι η καλύτερη επιλογή και για εμάς και για τους γύρω μας.
Το ότι κάτι δεν είναι αυτό που περίμενες δεν σημαίνει πως δεν είναι και αυτό που χρείαζεσαι ή ήθελες!
Αν έχεις πίστη ότι όλα θα πάνε καλά..αν έχεις πίστη στην ίδια τη ζωή..τότε και εκείνη θα πιστεψει σε εσένα,τότε και εκείνη θα σου ανταποδώσει την υπομονή σου και θα σου δείξει ότι τίποτα δεν πάει χαμένο,ότι η ελπίδα σου πάντα θα έχει αντίκρυσμα...
Πίστεψε στη πιθανότητα του ακατόρθωτου και του αδύνατου..και τότε ίσως αυτά έρθουν να σε βρουν...

Ο μικρός πρίγκιππας είπε: Μην περιμένεις από τους άλλους περισσότερα απ ότι μπορούν να δώσουν..είναι άδικο..
Για κάποιο λίγο σήμερα η φράση αυτή είναι κολλημένη στο μυαλό μου και όλο την βρίσκω μπροστά μου...
Είναι άδικο όντως..αλλά για ποιον??Για αυτόν που περιμένει ή για αυτον που πρέπει να δώσει..ή μηπως και για τους δύο???

Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω όχι επειδή ξέχασα ή δεν με ενδιέφερε..αλλά κυρίως επειδη δεν είχα τι να γράψω...Τι θα ήταν αυτό που μου έδινε ένα έναυσμα ώστε να γράψω κάτι που για κάποιον θα σήμαινε κατι..που για κάποιον ίσως του έδινε μια λύση μια ελπίδα...Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είναι αυτό..όμως όσο περνουσαν οι μέρες συννειδητοποίησα ότι όσο δεν γράφω τόσο χειρότερα γίνονται τα πραγματα..
Μερίκες φορές πρέπει να προκαλείς τη τύχη σου για να έρθει κάτι καλό..να το επιδιώκεις και τότε αυτό ίσως έρθει σε εσενα..έτσι και εγώ είπα ότι θα γράψω και είμαι σίγουρη ότι κάτι καλό θα ερθει..
Πρέπει να ελπίζεις οτι το καλό είναι γυρω μας ακόμη και όταν δεν το βλέπουμε...δεν το νιώθουμε και δεν μας βοηθάει...για την ακρίβεια...τις στιγμές αυτές πρέπει να το πιστέψουμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά..γιατί μόνο ετσι θα ερθει κόντα μας..
Σε όσους λοιπόν αισθάνονται όπως εγώ τον τελευταιο καίρο..ότι έχει χαθεί η μαγεία απ τον κόσμο...ένα εχω να πω...
Κάθε μέρα γίνονται εκατοντάδες θαύματα..και αν πιστέψουμε σε αυτό..αν πιστέψουμε πως υπάρχουν και άλλοι που αισθάνονται όπως ακρίβως και εμείς...τότε κάθε μέρα θα είναι πιο όμορφη..
Η μαγεία είναι μέσα μας...και αν καταλάβουμε αυτό τότε θα την ξαναδούμε γύρω μας...

Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι όλα αυτά που ζεις απομυζούν όλη την ενέργεια και την ζωντάνια σου και ότι στο τέλος της ημέρας είσαι πολλές δεκαετίες μεγαλύτερος απ την πραγματικότητα;;;
Ότι πια ο οργανισμός σου δεν έχει κουράγιο να αντιμετωπίσει τίποτα καινούργιο,τίποτα παλιό,τίποτα τωρινό..το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τα σπρώχνεις ολά πισω στο μυαλό σου για να κάνεις ότι δεν υπάρχουν..
Οι περισσότεροι απο μας τα καταφέρνουν και το κάνουν αυτό μέσα στην ημέρα..όμως εκείνη την ώρα πριν κοιμηθείς δεν μπορείς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου.Εκείνη την ώρα όλα έρχονται μπροστά στα μάτια σου και πρέπει να τα δεις είτε θέλεις είτε όχι.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι είναι σωστό και τι όχι..και πως μπορουμε να το καταλάβουμε..
Αναρωτίεμαι ακόμη περισσότερες φορές ποση δύμανη μπορούμε να κρύβουμε μέσα μας..
Όταν λοιπόν έρθει μια στιγμη που στο τέλος της ημέρας θα νιώσεις όπως ανέφερα πιο πάνω..τότε πως θα βρεις το σωστο και το λάθος?Τότε από που θα αντλήσεις δύναμη και πως θα τ κάνεις αυτό??
Που θα βρείς το κουράγιο να βγεις απ τη λήθη και να συνεχίσεις?

Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων..οι άνθρωποι της λογικής και οι άνθρωποι του συναισθήματος..και ανάλογα με το πως αντιλαμβάνεσαι τις καταστάσεις γύρω σου εντάσσεσαι σε μια από τις δύο κατηγορίες.Υπάρχει η καθαρή λογική και η...συναισθηματική λογικη ή αλλιώς συναισθηματικη νοημοσύνη,δηλαδη η ικανότητα να φιλτράρεις το περιβάλλον σου με τη βοήθεια ενός συναισθηματικού φίλτρου.
Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία είναι καλύτερο να ανήκεις και όταν λέω καλύτερο εννοώ να σε οδηγεί ποιο πολλές φορές στα σωστά συμπεράσματα..όμως ένα ξέρω σίγουρα.Όταν δυο ανθρώποι που ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες ερθούν κοντά,τότε φανερώνεται η μεγαλοσύνη του μυαλού..Τότε και μόνο τότε μπορούμε να αντιληθφούμε ποιος είναι απ τους δύο αυτός που θα καταφέρει να προσσεγγίσει με μεγαλυτερη άνεση τον άκρα αντίθετο λογισμό του άλλου..και σαφώς αυτός θα έχει το προνόμοιο να βλέπει όσα ο άλλος δεν μπορεί να δει..αν αυτό είναι προνόμοιο..
Σε μια καθημερινότητα που καθένας από εμάς εγκλωβίζεται σε έναν μόνο τρόπο σκέψης..ας σταθούμε λίγο και ας προσπαθήσουμε να ακούσουμε λίγο τους άλλους γύρω μας γιατί πολλές φορές οι απαντήσεις που αδυνατούμε να βρούμε...η σύγχηση που επικρατεί στο μύαλο μας..μπορεί να αποτελέσουν παρελθόν αν παρούμε κάτι από τη σκέψη των άλλων..αν απλώς προσπαθησουμε να προσσεγγίσουμε το διαφορετικό...

Όλο ακούω τελευταία ότι δεν πρέπει να θυσιάζεται όταν αγαπάς κάτι ή κάποιον..όμως όσο και αν το σκέφτομαι δεν μπορώ να το κατανοήσω..Σίγουρα δεν πρέπει να θυσιάζεσαι για οποιονδήποτε όμως όταν μιλάμε για κάποιον που αγαπάς πάρα πολύ..πως να βάλεις τον εαυτό σου πρώτα;;
Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που θα πεις ότι <<εγώ μπορώ να φτάσω μεχρι εκεί για σένα>>;
Kαι που ακριβώς βρίσκεται το <<μέχρι εκεί>>;Ποιος το ορίζει και πότε πρέπει να βρεις το εκει;;
Είναι πάντα το ίδιο;;
Δεν μπορώ να το καταλάβω..γιατί μου φαινεται ότι είναι ένα σημείο απλώς για να κρατήσει τους εαυτούς μας ασφαλείς.Όμως πως να νιώσεις ασφάλεια και γαλήνη όταν ξέρεις ότι ο άλλος υποφέρει;
Ακόμα και αν δεν καταφέρεις τίποτα,με αυτό που ονομάζουν οι άλλοι θυσία,θα έχεις παλέψει για το κάτι καλύτερο..θα έχεις προσπαθήσει να προστατεύσεις αυτό που αγαπάς..
Ίσως κάνω λάθος...όμως κανένας δεν είπε ότι η αγάπη είναι εύκολη..κανένας δεν είπε ότι οι λύσεις είναι φανερές..
Όταν αποφασίσεις να βάλεις την καρδιά σου μαζί με μια άλλη..πρέπει να ξέρεις ότι τότε παλεύεις κάθε μέρα και για τις δύο..βασικά δεν υπάρχουν δύο..υπάρχει μια που πρέπει να φροντίσεις, σε δύο μυαλά και δύο σώματα..
Που θα βρεις λοιπόν αυτή τη διαχωριστική γραμμή;;

Oftentimes we say goodbye to the person we love without wanting to. Though that doesn’t mean that we've stopped loving them or we've stopped to care. Sometimes goodbye is a painful way to say I love you.